Your address will show here +12 34 56 78
Uncategorized

Wauw stil van alle lieve, mooie woorden en steun van iedereen, ze geven me zoveel kracht om mijn rug te rechten en overeind te blijven staan. Kreeg van een oud collega een lieve mail, hierin hielp hij me herinneren aan de tijd dat we de Alpe d’huzes hebben beklommen met elkaar voor het goede doel “de kankerbestrijding”. Daar gebruikte ze de woorden “Opgeven is geen optie” daar hield ik me aan vast en dat is precies wat ik nu ook ga doen. Mezelf vastbijten en niet opgeven, hoe zwaar het soms ook is en zal zijn.

Soms heb ik zulke woorden echt nodig, want er zijn de afgelopen twee maanden zoveel momenten geweest, waarop ik wilde opgeven, tegen beter weten in natuurlijk. Want wat ben ik mezelf tegengekomen. De muren kwamen regelmatig, en nog steeds, soms letterlijk op me af. Er zat zoveel onrust in mijn lijf. De beweegdrang die ik had was onbeschrijfelijk en hier tegen vechten, was en is een hele strijd.

De paniek die er los kwam en de onrust. Thuis gaf ik er altijd aan toe en was de paniek en onrust er daardoor vaak niet, door toch toe te geven onderdrukte ik de angst en paniek. Ik durfde het niet toe te laten want stel je voor dat……… wat als ik er wel aan toe durf te geven? ……… Zou ik erin blijven en nooit meer uitkomen?…….. Zou ik niet meer kunnen stoppen met huilen?……Die vraag stelde ik mezelf vaak. Dan komt er paniek, wat is het ergste dat er kan gebeuren. Wilde de paniek en onrust niet voelen, tegen beter weten in. Letterlijk wegrennen en onderdrukken van de onderliggende onrust, verdriet en pijn.

Het niet willen, maar vooral niet durven aangaan van wat ik echt voelde. Mijn kop in het zand steken en doorgaan, doorgaan, doorgaan. Nu weet ik dat je niet kunt blijven wegrennen voor al die gevoelens en je ze zult moeten aangaan, overwinnen om er ook echt sterker uit te komen. Hier in de kliniek gebruiken we vaak het woord “verdragen” om te ervaren dat het in heel veel hevigheid kan komen, maar ook weer minder zal worden om uiteindelijk te ervaren dat het wegtrekt. Zover ben ik zelfs nu, na al die weken intern, nog niet eens. Het zal nog een lange weg zijn, maar nu ben ik wel die weg ingeslagen en hoe vaak ik ook twijfel “opgeven is nu geen optie” Dan maak ik zoveel meer kapot, en verlies ik zoveel meer dan me lief is.

Mijn eerste stap om hulp te vinden voor mijn eetstoornis was bij de huisarts die het gesprek begon met de vraag wat mijn BMI was, alsof alleen het gewicht bepaald of je in aanmerking komt voor hulp!

Naar aanleiding van dit gesprek, ben ik zo aan mezelf gaan twijfelen, stelde ik me aan? Had ik echt wel een eetstoornis? Was ik te dik, om ziek te kunnen zijn? Dit zal ik niet zo snel meer vergeten en de drempel om daarna verder op zoek te gaan naar hulp werd hierdoor alleen maar moeilijker. Er gebeurde lange tijd niets, doordat er overal wachtlijsten zijn en als er al hulp was, moest je deze volledig zelf betalen. Dit liep dan zo op, dat dit ook bijna onmogelijk was. Wekelijkse behandeling, tegen zo’n hoog tarief en dan voor een lange periode, maakte ook hier de drempel heel hoog. Overstappen van verzekering kan pas weer in het nieuwe jaar, anders was dit een optie geweest.  

Doordat de huisarts niet veel voor me kon betekenen, maar ik ook ergens anders hulp vond, ben ik  meerdere keren terug geweest bij de huisarts. Al met al heeft het meer dan een jaar geduurd voordat ik ben waar ik nu ben.

Het is een hele zoektocht en je loopt tegen zoveel muren aan, dat het heel moeilijk is om door te blijven zoeken naar de juiste hulp. Ook hier komen de worden “opgeven is geen optie” goed van pas.   Gelukkig met de hulp uit mijn omgeving ben ik door blijven zoeken. Alleen weet ik zeker dat me dit niet was gelukt en dat ik het wel comfortabel had gevonden om het niet aan te gaan, dit natuurlijk tegen beter weten in. Maar steun uit je omgeving en hulp vragen is zo ongelofelijk moeilijk en gaat zo in tegen de eetstoornis. In de tussentijd ben ik voor controle ook terechtgekomen bij een diëtiste die met me meekeek, en probeerde me via voeding weer een beetje op het rechte pad te houden.

Na de intake bleef het even stil. Er zijn zoveel wachtlijsten (wachttijden) en ook nu dacht ik dat het nog weken ging duren, ik was inmiddels geplaatst op de wachtlijst voor dagbehandeling.

In de meivakantie tijdens onze reis op Kos kwam het besef, dat dagbehandeling niet voldoende steun zou gaan geven om dit te overwinnen. Nu ik helemaal weg was van huis, kon ik niet terugvallen in mijn oude gewoontes, zodra ik thuis weer 1 stap over de drempel zette ging het gelijk weer mis. De controle kwam gelijk weer opzetten en de routines die ik had, waren door een weekje vakantie niet doorbroken. Zo kon het niet langer, dan zouden we er ook als gezin aan kapot gaan.

Tijdens de terugreis van onze vakantie bouwde de spanning al langzaam op en werd steeds erger naarmate we dichter bij huis kwamen. De drang om weer alles naar mijn hand te zetten en overal de controle op te willen uitoefenen, op het gebied van eten en bewegen was inmiddels zo sterk. Mijn man kon het moeilijk opbrengen om steeds opnieuw de strijd en discussie met me aan te gaan. Dat we voor de sfeer en spanningen ook hadden besloten dit niet meer te doen. Er was nu uitzicht op hulp. We wilde in de tussenliggende tijd de spanning niet te ver laten oplopen.

Voor mijn eetstoornis goed nieuws en dit gaf me zoveel rust. Voor mij als persoon en voor mijn gezondheid, zeker niet de beste keuze. Ik was bijna elke dag aan het hardlopen en mijn verboden lijst met producten die ik niet meer wilde eten groeide met de dag.

Na een telefoongesprek met Altrecht sprak ik mijn twijfel uit of ik het zou gaan reden met alleen dagbehandeling. Dit beaamde ze gelijk en er werd besloten te gaan voor een interne opname.

Halverwege de maand mei werd de knoop doorgehakt en 4 juni zou ik worden opgenomen voor een interne opname met een behandelperiode van 8 tot 10 weken. Het besef dat dit allemaal werkelijk ging gebeuren, kwam bij mij totaal niet binnen. Ik kon niet meer bij mijn emoties en leefde op de automatische piloot, kwam niet meer bij mijn gevoel.

Liefs Rolien

0