Your address will show here +12 34 56 78
Uncategorized

Na al die onduidelijkheid, wachtlijsten, gesprekken en weken van onzekerheid had ik nu ineens een datum voor een interne opname, dat ik ooit op dit punt zou belanden had ik nooit voor ogen gehouden. Ik at gezond en haalde veel voldoening uit bewegen, hoe kon dit ongezond zijn? Dit kreeg dan ook niemand aan mijn verstand.

Dat ik deze stappen durfde te zetten, was in deze tijd dan ook voornamelijk voor mijn omgeving. Zelf vond ik het allemaal wel meevallen. Vanaf morgen zou ik weer “normaal gaan doen” minder bewegen en meer eten, het viel allemaal reuze mee. Niemand hoefde zich zorgen om mij te maken, ik had alles onder controle.  Vanaf 4 juni zou ik voor 8-10 weken intern worden opgenomen bij Rintveld in Zeist. Het drong totaal niet tot me door en ik leefde volledig in mijn eigen veilige wereld van de eetstoornis.

Doordat ik wist dat er een tijd zou gaan komen dat ik hulp zou gaan aanvaarden, was de eetstoornis de laatste weken zo sterk geworden dat het me bijna volledig had overgenomen.

Ik moest, voordat ik de hulp ging aannemen alles op alles zetten om, nu het nog kon de controle volledig te pakken en elk sport- en eetmoment naar mijn hand te zetten. Nu kon het nog, geen idee hoe een interne opname eruit ging zien.

Nu ik de regie nog kon nemen, alles naar mijn hand kon zetten en me volledig toe te geven aan de anorexia (de stem in mijn hoofd die me volledig in zijn macht had) Hier was ik niet meer tegen opgewassen. Jasper was het strijden inmiddels ook moe geworden en voor de lieve vrede probeerde hij me niet meer op alles aan te spreken. Dit zorgde in het verleden voor heftige discussies, conflicten en eindigde bij mij in paniekaanvallen. Dit was een ongelofelijke opgave voor hem. De wanhoop in zijn ogen deden me wel verdriet, maar weerhielden me niet om steeds weer naar die stem te luisteren en door te gaan.

Hij had het er zo zwaar mee om mij steeds verder weg te zien glijden en niets te kunnen doen dan lijdzaam toe te kijken en hoop blijven houden dat er snel, heel snel hulp kwam om het tij te keren.

Ook de spanningen in ons gezin wilde we niet verder laten oplopen. Onze 2 kinderen waren de laatste maanden al zo gebukt gegaan onder alle stress, die mijn eetstoornis met zich mee had meegebracht. Zelf praatte ik dit steeds weer goed, tegen beter weten in natuurlijk. Ik ontnam ze niets, ik at zelf alleen al maanden niet meer met ze mee. Dit vonden ze toch niet erg? Ik ontzeg hun niets? Hier merken ze niets van? Met tranen in mijn ogen schrijf ik ook weer deze blog.

Hoe heb ik mijn gezin hier zover in mee kunnen nemen. Ik was een kei geworden in alles mooier maken, goedpraten, voorliegen, dingen stiekem doen en manipuleren, om mijn eetstoornis maar te vriend te houden. Zelfs over de rug van mijn kinderen en man, hoe diep kun je zinken. Ik sloeg zelfs de zelf gebakken koekjes en andere lekkernijen af die mijn kinderen met regelmaat met opa en oma bakte. Als we een ijsje gingen halen, wisten ze niet beter dan dat ik dit nooit nam.

Koken deed ik heel vaak apart, zodat de kinderen wel volwaardige maaltijden kregen en ik vooral sla en soep at. Dit was wat ik in de laatste maanden voor mijn opname voornamelijk nog wilde eten. De lijst met verboden producten was zo groot geworden, dat er maar een paar dingen overbleven die ik nog wel wilde eten. Hier kon ik ook niet vanaf wijken. Deze producten moesten ook altijd in overvloed in huis zijn, want stel je voor dat er iets op zou zijn en ik wel iets anders zou moeten eten, dat kon echt niet. Vandaar dat ik met regelmaat, bijna dagelijks in de supermarkt te vinden was en er al paniek opkwam als er ook maar het idee bestond dat ik niet genoeg zou hebben.

Ik was nog steeds aan het werk, maar het werd steeds moeilijker om me echt goed te kunnen focussen. De eetstoornis was zo heftig aanwezig, dat het me helemaal in zijn greep had genomen. Elk vrij moment wat ik kon benutten om te gaan hardlopen wilde ik gebruiken, want straks zou ik worden opgenomen en dan kon ik hier niet meer aan toegeven.

De laatste weken werd het zo’n obsessie dat ik zelfs mijn fiets verruilde voor mijn hardloopschoenen om hardlopend naar mijn werk te gaan, om daar vervolgens praktijklessen te verzorgen en dan al hardlopend weer terug naar huis te gaan. Dit verzweeg ik regelmatig, want anders mocht ik op andere momenten niet weer hardlopen. Steeds slimmer werd ik in het manipuleren van mijn omgeving. De drang in mij was zo groot, ik kon het niet weerstaan, niets stond me in de weg. Wat in mijn hoofd zal moest en zou gebeuren, hoe dan ook. Wat er ook voor moest wijken. Pas daarna kwam er weer even rust, even later kwam de onrust weer langzaam opzetten en moest ik hier weer aan toe geven. De periodes van rust werden steeds korter. Ik leek wel een verslaafde, die zijn shot moest hebben, zodat hij weer even normaal kon functioneren. Om vervolgens weer behoefte te krijgen aan een nieuwe dosis.

Als ik er nu op terugkijk is het bijna onwerkelijk, terwijl het in die tijd mezelf zo ongelofelijk veel rust gaf om toe te geven aan de stem in mijn hoofd. Wat heb ik mezelf en mijn omgeving aangedaan.

De tranen lopen over mijn wangen, natuurlijk was en ben ik ziek, maar dat neemt niet weg dat ik nu ik dit zo schrijf niet heel veel spijt heb van alles wat ik mijn gezin, familie, vrienden en directe omgeving heb aangedaan. De tijd terugdraaien is geen optie, maar met volle angst vooruit om deze stem, de anorexia aan te vechten en sterker te worden, zodat ik er weerstand tegen kan bieden. Weer kan genieten van de vele mooie mensen in mijn omgeving. Dit is veel te lang geleden.

Het maakt me verdrietig, maar ook strijdbaar. Fijn dat er zoveel moois is om voor te vechten!

Liefs Rolien

0