Uncategorized

Ro inside

Opgenomen in een kliniek, ze moeten het verkeerd hebben gezien… ze hebben een vergissing gemaakt… ik hoor hier helemaal niet tussen… Deze gedachten spookte in het begin steeds door mijn hoofd. Ik leefde op de automatische piloot en zo in een roes, dat ik me niet goed kon beseffen wat er allemaal gebeurde.

Het weekend voordat ik werd opgenomen zijn we als gezin een dag naar een pretpark geweest en we hebben echt een geweldige dag gehad. Al merkte ik daar wel dat de vermoeidheid er behoorlijk in hakte. Waar ik voorheen niet kapot te krijgen was en energie voor 10 had, merkte ik nu dat ik  slapper was, eerder vermoeid en soms even moest zitten om bij te tanken.  Mijn conditie was niet meer wat het was geweest en de vermoeidheid begon zijn tot te eisen, misschien begon ik het stiekem ook wel een beetje los te laten en dat er daardoor meer ruimte kwam om echt te voelen. Het eten ging de laatste weken zo moeizaam, dat ik ook echt weinig energie had en daardoor verslapte. In zijn allemaal inzichten die ik nu pas heb, om dat moment bleef ik mijn kop boven water houden en iedereen vertellen dat het prima met me ging. Ik kon de hele wereld aan en het viel allemaal reuze mee. Onwerkelijk om dit nu te voelen en toe te moeten geven. Besefte me ook steeds dat ik straks mijn gezin voor zo’n lange tijd moest gaan missen.

We hadden de kinderen proberen uit te leggen wat er ging gebeuren. Mama was ziek en moest weer beter worden. Ik had moeite met eten en ging weer leren normaal te eten, zodat we ook weer samen konden eten en ik niet meer bang was om bepaalde dingen te eten. Ook sportte ik teveel en ging leren om hier minder mee bezig te zijn, bewegen uit plezier en niet alleen als doel. Met bewegen compenseerde ik de laatste maanden alles waarvan ik vond dat ik teveel of ongezond had gegeten. Sport werd een middel of ik wilde of niet er moest door middel van bewegen gecompenseerd worden voor mijn voeding. Mijn oudste zoon had het er heel moeilijk mee en maakte zich veel  zorgen om me.  Mijn jongste zoontje pakte het wat makkelijker op (kon het minder goed bevatte) en vond het niet zo gek “mam, je wordt toch ook ziek als je alleen pap en sla eet”, heerlijk die kinderlogica!!! Soms maakte deze opmerkingen het ruist ook wel wat luchtiger en konden we er soms ook kostelijk om lachen. Hoe kinderen de situatie keken en ermee om gingen. Fijn om soms even op deze manier te kunnen relativeren.

We hebben ze zoveel mogelijk proberen mee te nemen in het hele verhaal en proces. We hebben ze ten alle tijden de ruimte gegeven om alles te mogen vragen, aan wie dan ook. Op school hebben we aangegeven wat er speelde, ook op mijn werk en in onze directe omgeving. Nu voelt dat ook als een bevrijding, ik kan nu dichter bij mezelf blijven en heb minder de neiging een masker op te zetten en het mooier voor te doen, dan het in werkelijkheid is. Natuurlijk blijven er ook zaken privé en blijf je altijd zelf de controle houden wat je met andere deelt, dit is denk ik ook belangrijk.  

Ergens luchtte het op om het nu met mijn omgeving te delen, dit wel naast het gevoel van schaamte. Er waren zoveel mensen die natuurlijk al een sterk vermoeden hadden, maar dit nooit hadden durven uitspreken. Logisch, snap dat je hier niet zomaar naar vraagt. Fijn om ook zoveel lieve reacties, steun en begrip te krijgen. Dit gaf me een fijn gevoel, moest wel mijn gezin voor een lange periode alleen laten, maar met het vooruitzicht dat de situatie er beter van zou gaan worden. De zorg kwam volledig terecht bij Jasper, mijn ouders, schoonouders, directe familie en vrienden. Hun kan ik niet genoeg bedanken. Het was zo fijn om ervan verzekerd te zijn dat alles goed werd opgevangen en ik me voor 100% kon richten op mijn herstel.  

Door alle steun van familie en vrienden is het Jasper gelukt om alles te kunnen regelen en alle ballen hoog te houden. Echt petje af voor hoe hij dit heeft gedaan. Hij moest natuurlijk gewoon naar zijn werk en de zomervakantie stond straks ook voor de deur. Ik kon me alleen bedenken dat ik zo snel mogelijk weer naar huis wilde komen. Ik was zeker binnen 6 en echt max. 8 weken weer thuis, dacht ik toen, het viel toch allemaal wel mee.

Door mijn ondergewicht werd ik steeds vlakker en kon ik moeilijk bij mijn gevoel en emoties komen. Ik voelde me heel vlak en er kwam maar weinig echt bij me binnen. Dit was voor vooral Jasper enorm moeilijk. Dit benoemde hij ook vaak, hij had het gevoel dat ik me totaal afsloot en helemaal afgevlakt was. Ik merkte dit vooral in laatste weken voor mijn opname, als ik er nu aan terug denk. Mijn omgeving reageerde soms zo emotioneel en dit raakte me niet. Heel gek om te moeten uitleggen, maar ik voelde me verdoofd. Zag de emotie en het verdriet, maar voelde er weinig tot niets bij, liet het niet binnenkomen. Dit als gevolg van mijn ondergewicht en het gebrek aan energie. Kon me moeilijk concentreren en vergat heel veel.

Daar sta je dan met je weekendtas lood in je schoenen, een brok in je keel en zweet in je handen. Het afscheid was ongemakkelijk, we waren beide zo gespannen dat het moeizaam was. We leefde al zo lang in onzekerheid en waren beide zo vermoeid van alle spanningen en strijd dat we nu beide uitgeput waren en toe waren aan hulp.

Jasper heeft me afgezet en is bij het intake gesprek geweest, daarna hebben we elkaar gedag gezegd en toen stond ik in de deuropening van de kliniek met tranen in mijn ogen, de angst van wat er me te wachten stond. Ergens diep van binnen wist ik dat dit de beste beslissing was, maar zo voelde het op dat moment totaal niet. Kon ik hier maar gewoon uit stappen en normaal doen, hoe moeilijk kon het zijn. Wat zou er me allemaal te wachten staan…….ga het maar op me af laten komen, kan nu niet meer terug en dat is ook niet wat ik diep van binnen wil. Ik wil met mijn mannen een mooie toekomst opbouwen, herinneringen maken, genieten, onbezorgd en met volle overgave leven.

Author


Avatar