Uncategorized

Weggaan

Weggaan

Weggaan is iets anders dan het huis uitsluipen,

zacht de deur achter je dichtrekken achter je bestaan en niet terugkeren.

Je blijft iemand op wie wordt gewacht

Weggaan kun je beschrijven als een soort blijven

Niemand wacht, want je bent er nog

Niemand neemt afscheid

Want je gaat niet weg

Rutger Kopland

Dit gedichtje liet ik achter aan Jasper toen ik naar de kliniek ging. Ik ga niet weg om niet meer terug te keren, maar om de strijd aan te gaan en stappen vooruit te zetten. Voor mezelf en natuurlijk ook voor mijn gezin. En ik kom terug en hoe!!! Als ik straks terugkom, dat we dan als gezin weer kunnen bouwen aan een gezonde en goede toekomst, waarin ik niet alle touwtjes in handen heb, weer leef in het moment en kan genieten van het samen zijn en daarin de controle vaker los weet  te laten, weer te genieten van het onverwachtse de spontaniteit. Leven en niet geleefd worden. Wat kijk ik daar naar uit, maar zover is het nu nog niet. Het avontuur van de opnamen moet nog beginnen.

De eerste dag in de kliniek zal ik nooit vergeten. Ik had net afscheid genomen van Jasper en nu ging het dan echt beginnen, geen weg terug. Samen met mijn grote weekendtas werd ik naar mijn kamer gebracht. Doordat de groep midden in een programma zat, moest ik nog een uur wachten voordat we zouden gaan lunchen.

Daar zat ik dan helemaal alleen in een troosteloze en sfeerloze kamer, zonder geur of kleur. Toen ik die avond een foto naar huis stuurde, maakte mijn zoontje de opmerking dan ik in een politiecel moest slapen. Dus dan heb je een beetje een beeld hahaha. Ik moest de kamer delen met een kamergenoot die ik nog niet had ontmoet. In de kamer stonden 2 kasten die ervoor zorgde dat je nog iets van privacy had. Verder stond er dus een kast, bed en een bureau. Hier moest ik het mee gaan doen de aankomende weken. Dat gevoel van eenzaamheid, vermoeidheid, angst zal ik nooit vergeten. Ook besef ik me nu, nu ik dit schrijf dat ik die eerste twee weken in een soort roes heb geleefd, zo onwerkelijk wat er allemaal gebeurde . Daarom ben ik ook zo blij dat ik een dagboek heb bijgehouden waarin ik elke dag een stukje heb geschreven. Nu lees ik soms stukjes terug, waarvan ik soms al niet meer weet dat ik het heb meegemaakt.

Het is nu Dinsdag 4 juni, de eerste dag van mijn opname. Om 21.30 schrijf ik voor het eerst in mijn dagboek. Het is zo’n heftige dag geweest, vol nieuwe indrukken en vooral met heel veel emoties. Ik voel ergens diep van binnen ook hoop, maar de angst en verdriet overheersen nu vooral. Ik blijf me voorhouden dat ik sterk moet zijn, wil niet breken, niet “echt” breken. Dit is iets wat ik mezelf de afgelopen jaren heb aangeleerd, het wegdrukken van emoties en vooral doorgaan. Niet echt stilstaan bij je gevoel, maar sterk zijn, laten zien dat je alles aankan en dat het goed gaat. “Maken jullie je om mijn vooral geen zorgen”, vooral doorgaan en zeker niet stilstaan.

Soms komen de tranen omhoog, tot het gevoel van paniek opkomt. Dit is altijd het punt geweest voor mij om, de paniek niet toe te laten. Dit gevoel is zo angstaanjagend, dat ik het nooit durfde aan te gaan en leerde te ervaren wat er dan zou gebeuren, wat was het ergste wat er zou kunnen gebeuren. Zodra ik voel dat de paniek de overhand wil nemen, grijp ik terug op mijn controle, mijn houvast, mijn overlevingsmechanisme, kop in het zand en vooral doorgaan.

Wat was het afscheid vanmorgen zwaar, jij nu thuis alle ballen hooghouden en ik nu hier leren omgaan met mijn eetstoornis en werken aan mijn herstel. Weer leren voelen, emoties toelaten, voelen dat paniek kan opkomen, maar ook dat het weer weg kan gaan, verdragen.

Na een beetje sfeer te hebben aangebracht met alle lieve kaarten, cadeautjes, tekeningen, mijn eigen kussen en dekbed kan het er voorlopig wel mee door en ziet het er “iets” beter uit. Ik leg me er maar bij neer dat het er niet veel beter op zal worden en het is een extra motivatie om straks weer extra van thuis te genieten en het wakker worden naast Jasper, met de kids op de achtergrond.

De eerste lunch, mijn eerste eetmoment in de kliniek. Er zijn verschillende tafels, met allemaal hun eigen regels. Als je nieuw wordt opgenomen begin je aan tafel 1. Hier leer je weer van begin af aan het eten op te bouwen en steeds weer een stapje erbij. Ik ga zitten en voel gelijk de spanning gieren door mijn hele lijf. Ik heb nog geen eetschema, dus krijg aan tafel te horen wat het plan voor de lunch zal zijn. 2x bruine boterhammen, 1 met kaas en 1x zoet, 1 beker zuivel, 1 glas thee en 1 kuipje margarine WAT!!!!!!!! Kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst brood met beleg heb gegeten, de paniek overvalt me gelijk, zit ik hier krijg ik gelijk dit, de spanning, emotie, mijn hartslag, de tranen, waar is de nooduitgang en dan ben ik hier pas 3 uur.

Author


Avatar