Your address will show here +12 34 56 78
Uncategorized

LIFE IS A BALANCE OF HOLDING ON, LETTING GO, AND KNOWING WHEN TO DO WICH OF THE TWO!

Mijn hele leven was een en al compensatie geworden. Alles wat ik at moest gecompenseerd worden met bewegen en andersom. Stel je voor dat er een dag zou komen dat ik iets extra’s zou eten dan had ik die paar kilometer extra hardlopen er al op zitten, altijd marge opbouwen voor een moeilijk moment, die ik de afgelopen maanden nooit meer aanging.

Mijn lijst met verboden producten begon uit zijn voegen te klappen en er was ook geen schroom meer om al dat lekkers wat voorbij kwam af te slaan. In het begin was het ongemakkelijk, maar ik werd er steeds meer bedreven in en de ziekte nam steeds meer de overhand. Nu koste het me geen enkele moeite om al het lekkers te laten staan en altijd had ik een rede, excuus of uitvlucht om alle moeilijke momenten te omzeilen.

Als ik er nu aan terugdenk was de laatste periode behoorlijk eenzaam. Ik zat zo in mijn ziektebeeld, dat letterlijk alles ervoor moest wijken. Gezamenlijke momenten met vrienden en familie werden vaak vermeden. Eten speelt bij heel veel gelegenheden een belangrijke rol en dit bleef natuurlijk een ‘ding’. Dit werkte twee kanten op. Zelf vond ik vaak een excuus, maar we werden ook regelmatig niet meer gevraagd, omdat onze omgeving het idee had dat dit gevoelig lag en men ons niet in een lastige situatie wilde brengen. Ergens begrijp ik dit natuurlijk wel, maar het maakte me ook extra eenzaam en heel verdrietig. Je voelt dat je steeds minder deelneemt en steeds verder wegzakt in je veilige eigen gecreëerde wereld, die steeds geïsoleerder werd, hier sleepte ik ook mijn gezin in mee.

Het is een ziekte die er heel langzaam is ingeslopen, nu ik hier bij stil moet staan dat ik echt ziek ben weet ik niet eens wanneer het is begonnen. Het is iets wat al heel veel jaren sluimert en hierin heb ik betere en slechtere periodes gekend. Zover als het nu is, is het hiervoor nog nooit geweest. Het gaat veel verder dan alleen om dik of dun. De problemen uit mijn verleden kon ik niet verwerken en vond een manier om te overleven. Het niet eten en overmatig bewegen was voor mij de manier geworden om nog ergens controle over te hebben. Hier haalde ik zelfvertrouwen uit, werd er steeds meer bedreven in en wilde elke keer een stapje meer.

Hoe spannend de eerste uren in de kliniek ook zijn, heel diep van binnen voelt het ergens ook fijn dat het nu eindelijk is begonnen. Gelukkig werd ik met mijn eerste avondmaaltijd in de kliniek gespaard met soep en 2 harde broodjes, vandaag gelukkig nog geen toetje voor mij. Wel voel ik al de spanning in mijn lijf, dat deze er vast snel bij gaan komen op mijn voedingslijst.

De eerste avond in de kliniek komt er gelukkig een vriendinnetje langs, eerst twijfel ik even of ik het wel aan kan na zo’n heftige dag, maar het is gelukkig juist heel fijn om even iets vertrouwds om me heen te hebben, even van me af te kletsen en elkaar vast te houden. Het uur vliegt voorbij en ik moet me alweer opmaken voor het avondtussendoortje. Alle eetmomenten zijn stipt op tijd ingepland en de tijd waarbinnen je het op moet hebben ook.

We hebben 6 eetmomenten op een dag en iedereen volgt een eigen voedingslijst, deze wordt per persoon aangepast. Verder klets ik met groepsgenoten en schrijf ik een stuk in mijn dagboek, dan zit de eerste dag erop en kruip ik mijn bed in. Morgen voor het eerst op de weegschaal!!!!

Ik kan me gelukkig niet heugen dat ik ooit zo slecht heb geslapen. Heel onwennig, vreemde geluiden, veel licht en niet het aller lekkerste bed. Ook wel vreemd om samen met iemand de kamer te moeten delen, je bent je toch heel bewust van de ander. Nu maar hopen dat het snel went. Om 03.00 was ik klaarwakker en om 05.00 kon ik niet meer in slaap komen. Ik was te gespannen voor de controles en het wegen dat ik wakker ben gebleven.

In de eerste week komt er om 7.00 iemand langs om je rustpols en bloeddruk te meten, daarna mag je uit bed om te gaan wegen. Wegen is in het begin ook elke dag, totdat je om de basis voedingslijst zit, dan wordt het 1 x per week. Zelf begin ik op een refeeding lijst. De laatste maanden heb ik zo weinig en vooral vloeibaar gegeten (in de vorm van yoghurt en soep) dan mijn maag weer zal moeten wennen aan al het voedsel, dat ze dit rustig willen opbouwen.

Vandaag mijn eerste volle dag in de kliniek, we gaan na het ontbijt door naar lichaamsdoelen. Hier stel je voor jezelf doelen, die je de aankomende week gaat uitproberen en kijken of het je lukt en het bevalt. Ik vond het heel moeilijk om te ervaren dat los van voeding en beweging ik veel meer herkende in de verhalen van de anderen. Hier had ik voorheen nog nooit zo bij stil gestaan. Anorexia gaat niet alleen om eten, ook om jezelf iets gunnen, aandacht besteden aan je uiterlijk, slecht zelfbeeld, onzekerheid enz. zijn allemaal aspecten die erbij komen kijken. Hiermee geconfronteerd worden is heftig en het idee dat ik dan toch echt ziek ben begint steeds meer binnen te druppelen. Het liefst wil je blijven geloven dat het een grote nachtmerrie is waar je snel uit ontwaakt, maar je moet beseffen dat het realiteit is en het aan zal moeten gaan om niet alles om me heen kwijt te raken. Het is nog niet te laat, maar heel veel langer had het ook niet moeten duren. Het maakt me strijdlustig, maar ook gelijk heel angstig en soms wanhopig. Eerst aansterken, erkennen en kleine stappen vooruit zetten.

Ik stel me als doel iets leuks te gaan maken voor Jasper en de kinderen en ook dat ik mijn nagels ga lakken. Ik blijf het gemakkelijker vinden om voor mensen om me heen iets te doen, dan mezelf iets te gunnen. Na deze sessie, gaan we in gesprek met 2 ervaringsdeskundigen en samen met hun eten we het tussendoortje. Fijn om in gesprek te zijn met mensen die dit hebben meegemaakt en het geeft gelijk ook hoop voor de toekomst. Zo fijn om met mensen te zijn die me begrijpen en waar ik mijn verhaal bij kwijt kan.

Verder hebben we vandaag tijd om creatief bezig te zijn bij AT en ik begin gelijk enthousiast met het maken van 2 sleutelhangers voor de kinderen. Om 12.00 uur mogen we met de groep een blokje lopen van 15 minuten net voor de lunch. S’middag bel ik fijn met mijn moeder, die morgenavond gezellig langskomt.

Op het menu vanavond stamppot andijvie met kaas en walnoot, iets waar ik vroeger heel gek op was, maar iets dat ik al heel lang niet meer heb gegeten. Ik begin heel moedig, maar merk al snel dat het tussendoortje me nog heel hoog zit. Ik was het helemaal niet gewend om thuis tussen de hoofdmaaltijden iets te eten, merk dat mijn maag zo moet wennen aan alles wat ik nu binnenkrijgen  heb heel vaak het gevoel dat het helemaal niet past. Ik zit vol, wil stoppen, maar deze optie is er niet. Na het eten heb ik zoveel pijn in mijn buik, dat ik uiteindelijk met een warme kruik probeer het een beetje beter te maken. Bel even met mijn mannen, zo fijn om hun stemmen te horen en het geeft weer extra motivatie om door te gaan.

0