Your address will show here +12 34 56 78
Uncategorized

Tijdens mijn behandeling kreeg ik de opdracht om een brief te schrijven aan de anorexia als vriend en als vijand. De eetstoornis heeft voor mij heel duidelijk twee gezichten, ik kan niet met maar ook heel moeilijk zonder. In deze brieven neem ik je mee naar hoe het voelt om te ervaren dat de anorexia me ook veel positieve aspecten heeft gegeven, natuurlijk weet ik inmiddels dat het ook daarnaast de vijand is en ik hier tegen moet vechten, maar dit gevecht  dagelijks moet blijven aangaan en het nog een tijd zal duren voor ik volledig weerstand kan bieden.

“ Anorexia mijn vriend ”

Jeetje wat zijn we allang vrienden en wat heb je me door moeilijke situaties geholpen. Doordat we elkaar al zo lang kennen, weet ik vaak niet meer hoe het is om zonder je door het leven te gaan. Er zijn wel momenten geweest dat we wat minder contact hadden, maar de laatste jaren zijn we hechter dan ooit.

Je geeft me rust, controle en vertrouwen in mezelf. Als ik dreig de weg kwijt te raken ben jij er om me precies te vertellen wat ik moet doen en hoe ik het moet doen. Van mezelf ben ik nogal onzeker, maar samen voel ik met sterk en geef je me het gevoel dat ik met zelfvertrouwen de buitenwereld aankan.

Alle heftige gebeurtenissen uit mijn verleden voel ik niet en zodra er een gevoel van paniek ontstaat geef je me rust, dit is zo fijn dat ik er geen genoeg van kan krijgen en steeds dit fijne gevoel weer wil ervaren. Ik ben bang als ik alleen ben, denk dat ik het alleen niet aankan. Niet precies weet wie ik ben en wat ik kan, dat ik je daarom zo moeilijk durf los te laten.

Ik weet heel diep van binnen dat we misschien meer afstand van elkaar zouden moeten nemen, maar ik wil je niet teleurstellen. De angst die het me geeft als ik erover na denk maakt me dan ook aan het twijfelen. Zo’n lange vriendschap, die me zoveel steun heeft gegeven laat je niet zomaar gaan. Alleen jij kan me het gevoel geven dat ik de wereld aankan en mijn verleden achter me kan laten door me de controle terug te geven.

“ Anorexia mijn vijand ”

Waarom wilde je me helemaal voor jezelf alleen? Steeds meer trok ik me terug uit mijn omgeving om samen te zijn. Je isoleerde me steeds meer van de buitenwereld, waardoor contacten met anderen minder werden en ik me steeds meer afsloot. Waar andere mensen plezier hadden moest ik me aan allerlei regels en afspraken houden, daardoor was er bijna geen tijd meer voor leuke dingen en voor de mensen om me heen.

Het ging zelfs zo ver dat ik mensen ging voorliegen en steeds te slim af was met al mijn maniertjes om aan onze regels en afspraken te voldoen. Weet je wel wat ik allemaal heb gemist! Wat ik heb opgegeven! Welke prijs ik heb moeten betalen! Deze tijd kan ik niet meer terughalen. Kortaf was ik naar mijn kinderen omdat ik mijn programma moest volgen en ze daar niet altijd in pasten met hun vraag om aandacht. Hardlopen en gezond eten stond op nummer 1 en daar moest alles voor wijken! Ik was moe en op en toch vond je het nooit genoeg, waarom niet? Mijn concentratie werd minder, mijn lijf verzwakte, mijn hart had moeite om zijn best te blijven doen, zelfs mijn lever had het zwaar, maar ondanks dat alles moest ik door… weg van de paniek, de emotie, de pijn! Kop in het zand en niet voelen maar alles onder controle houden. Helemaal alleen in mijn eigen wereld, zodat niks of niemand me nog kon kwetsen of raken.

0