Uncategorized

Beweegdrang

“Pas na minimaal 10 kilometer hardlopen voelde ik me weer goed. Kort daarna kwam de onrust weer op”

Tijdens mijn burn-out kreeg, inmiddels een aantal jaar geleden, ik het advies om elke dag even naar buiten te gaan. Dit advies nam ik natuurlijk ten harte en begon met elke dag een stukje wandelen, maar al snel haalde ik hier geen voldoening uit en begon met hardlopen. Het eerste rondje was 30 minuten, daarna ging ik over op kilometers en uiteindelijk een aantal kilometer binnen een bepaalde tijd. Eindelijk had ik iets gevonden waar ik mijn energie in kwijt kon, mijn hoofd leeg kon maken, ik had de ultieme uitlaatklep gevonden!

Na een rondje hardlopen voelde ik me een ander mens en kon ik de wereld weer een beetje beter aan. De lat werd steeds iets hoger gelegd en zonder dat ik er in eerste instantie erg in had, ging het van onschuldig buiten zijn naar dwangmatig rennen. Nu ik zo sportief bezig was, kon ik mijn voeding hier ook wel op aanpassen. Het was tenslotte zonde om zo’n stuk te rennen en daarna weer iets te eten wat ik misschien ook wel kon laten staan. Dit proces is een proces van jaren geweest en nu ik er pas achteraf over nadenk besef ik me dat het erin is geslopen. Dit had je me destijds niet hoeven te vertellen, want dan had ik het nooit van je aangenomen. En toen er momenten kwamen dat er wel meerdere mensen uit mijn omgeving hun zorg uitspraken, wist ik dit altijd te omzeilen met allerlei excuses. Ik voelde me sterker en beter dan ooit, ik was goed in het hardlopen en ging meedoen met wedstijden, steeds een beetje harder en steeds een beetje verder.

Ik genoot van alle complimenten die ik kreeg en dit stimuleerde me om door te blijven gaan. Van 10 kilometer, naar een halve marathon en als klap op de vuurpijl een hele marathon in Rotterdam en de Roparun vanaf Parijs. Dit waren ondertussen ook hele goeie dekmantels geworden om mijn voeding en gewicht goed te rechtvaardigen tegenover de bezorgde buitenwereld.

Weinig eten en sporten was een obsessie geworden! Ik ben 36 jaar, 1,76 meter en woog op mijn dieptepunt minder dan 50 kilo, ik had een rustpols van 39. Vaak had ik het koud, mijn haar viel enorm uit en ik had moeite me langere tijd te concentreren, sloot me af van alles en iedereen en moest mijn eigen programma draaien om in de momenten daartussen de rust te vinden.

Mijn omgeving vroeg geregeld bezorg of het wel goed met me ging en mijn man confronteerde me er vaak mee dat hij vond dat ik nu echt wel te mager was. We maakten afspraken over het hardlopen, ik mocht minimaal 3 keer per week lopen, maar zodra hij weg was trok ik mijn schoenen aan en was ik weg. Hier loog ik in die tijd ook over. Zelfs zo extreem dat ik dus ook hardlopend naar mijn werk ging, zodat ik dan s ’avonds alsnog een rondje kon gaan lopen.

Pas als ik had gerend voelde ik me weer goed en kon ik het weer aan, dan pas kon ik ook weer eten. Bewegen en eten waren helemaal met elkaar vervlochten. Het was altijd de optelsom van energie verbruiken en dan was het oké om energie in te nemen. Ook bouwde ik marges in, voor een moment dan ik misschien wel meer energie binnen zou krijgen.

Er kwam een bepaalde rust over me heen, die ik daarvoor niet voelde. Ook kon ik het eten beter aan, omdat ik wist dan ik het hardlopen ertegenover had staan. Het gaf me natuurlijk een heel vervelend en naar gevoel om tegen Jasper te liegen, maar als ik niet toegaf aan mijn beweegdrang voelde ik me zo onrustig en in paniek dat ik aan niets anders meer kon denken. De eetstoornis gaf me rust en veiligheid en dit voelde goed, ondanks alle zorgen uit mijn omgeving. De drang, stem in mijn hoofd was te sterk, ik moest hier aan toegeven en kon simpelweg niet anders.

Hier in de kliniek, kan ik dus niet toegeven aan mijn beweegdrang en mocht ik in het begin alleen onder begeleiding van een verpleegkundige wandelen, omdat mijn rustpols te laag was. 2x per dag 15 minuten wandelen, meer niet!

Het voelt zo onwerkelijk, nog geen week geleden liep ik minimaal 3x per week minimaal 10 kilometer en nu wijkt de verpleging tijdens een wandeling van 15 minuten niet van mijn zijde. Voor mij voelde het ook als sloom wandelen, want mijn wandeltempo ligt een stuk hoger.

Naast het hardlopen, werkte ik, zorgde voor mijn gezin, het huishouden en nu moet ik verplicht rust houden. De muren komen letterlijk op me af, wat is dit afzien! Na elke maaltijd moest ik verplicht 1 uur in de huiskamer blijven, voor herstel, bewust stilzitten. Dit is echt niet aan mij besteed, hoe dan???? Ik wil van alles, maar geen dingen die hier kunnen en mogen dat is echt zo ongelofelijk frustrerend voel me nutteloos en doelloos.

Niet kunnen vluchten voor mijn emoties, het overlevingsmechanisme wat ik mezelf zo had aangeleerd na het overlijden van mijn vader. Niet voelen, maar bezig blijven. Jezelf afleiden van het grote verdriet wat ondragelijk is. De paniek, onmacht en de grote leegte, niet kunnen en willen voelen. Hij kwam toch niet meer terug, dus kon beter doorgaan en niet meer stoppen, nooit meer stoppen. Heel ver weg van dat gevoel. Na al die jaren is deze manier van overleven zo eigen geworden dat ik letterlijk in mijn eigen val ben gelopen en ik nu dus niet weet wat ik met mezelf aan moet. Dit is pas het begin…..

Author


Avatar