Uncategorized

Wens

Ik wens dat je mag geloven

Ik wens dat je zult zien

Ik wens dat je jezelf kunt beloven

Dat je kunt zeggen; ik verdien

Ik wens je dat je mag ervaren,

Ik wens dat je genieten mag.

Ik wens dat je gedachten opklaren,

Dat je naar jezelf kunt kijken met een lach

Ik hoop dat je ooit kunt zeggen,

Al is het nu nog ver en klein

Ik ben het allemaal waard

Ook ik mag er zijn

Dit mooie gedicht kreeg ik van iemand die ook in de kliniek zat en tijdens haar afscheid voor iedereen een kaartje achterliet, met een mooi gedicht en een lieve boodschap. De eetstoornis gaat zeker niet alleen over eten en bewegen. Het gaat vooral over mijn zelfbeeld en hoe ik mezelf heb aangeleerd om te gaan met mijn emoties.

De dagen in de kliniek zijn lang en zwaar, vooral de lege loze momenten blijf ik ontzettend moeilijk vinden, zal dit ooit wennen en weggaan? Hoe ik hier invulling aan kan geven, blijft een enorme zoektocht. Anders dat met sport bezig zijn en mijn hoofd leegmaken door te gaan hardlopen ken ik niet. Het zit niet in me, ik voel zo’n drang om in beweging te zijn, dat de onrust ondragelijk is. Ik vind geen rust in creatief bezig zijn, het is dat er geen andere optie is, maar anders…..

Het volle gevoel van al het eten blijft heel vervelend en daardoor spoken er steeds gelijk allemaal gedachten en ideeën door mijn hoofd om hier vanaf te komen, dit blijft moeilijk. Deze dag heb ik een psychologisch onderzoek. Het tussendoortje van vandaag moet ik meenemen en onder begeleiding van een verpleegkundige word ik afgezet bij de juiste locatie. Het is nog geen 500 meter, maar omdat mijn waardes nog steeds niet goed zijn, mag ik niet alleen er is een te groot risico dat ik onderweg misschien onwel kan worden. Zelf voelt dit helemaal niet zo, het is dat ze het zeggen, maar het komt niet binnen. Ik vind het vooral overdreven en heb zelf het gevoel dat ik de hele wereld aankan.

Tijdens het wachten bedenk ik me hoe ik van dat vervelende tussendoortje in mijn tas kan afkomen zonder daardoor in de problemen te komen. Bizar hoe snel mijn eetstoornis met me aan de haal gaat op het eerste de beste moment dat het de vrijheid voelt.

Zodra ik word opgehaald uit de wachtkamer vraag ik of ik even naar het toilet kan. De verleiding is te groot het volle gevoel te rot, ik besluit mijn tussendoortje zo snel mogelijk door de wc te spoelen. Wat sta ik hier te doen, een volwassen vrouw van 36, voel me net een klein meisje, wat elk moment betrapt kan worden. Op hetzelfde moment voel ik ook rust en ben ik blij dat ik deze kans heb gepakt en dit tussendoortje heb gemist en deze winst heb gepakt.

Bij terugkomst staat de lunch al voor ons klaar. Vandaag vervangen we zuivel voor een hard gekookt ei en als zoete variatie kies ik vandaag voor vruchtenhagel. Wat een zoete explosie in mijn mond, wat is dit lang geleden. Hier zullen de kids versteld van staan als ik het ze vertel. Na al die maanden geen brood en beleg, maar alleen een bakje yoghurt. Nu kan ik weer met ze mee-eten aan tafel en ook gewoon een broodje smeren met beleg.

Na de lunch voel ik me ongelofelijk onrustig. Het bewust stilzitten gaat me totaal niet gemakkelijk af. Ook mijn darmen blijven het moeilijk vinden met het verwerken van al die andere voedingsmiddelen. Pfffff ik wil van alles, maar geen dingen die hier kunnen, dit voelt zo frustrerend, nutteloos en doelloos. Ik volg nog een opleiding sportmassage en besluit te gaan leren, maar merk al snel dat ik me totaal niet kan concentreren. Mijn beweegdrang is zo groot, de muren komen letterlijk op me af dat ik er van in paniek raak en uitbarst in een gigantische huilbui. Voel me gevangen in mijn eigen lijf en hoofd. Dit terwijl ik vorige week nog alles kon doen. Dan komt het tussendoortje, eindelijk wat afleiding. Ik besef me tijdens het klaarmaken dat ik nog een glas sap had moeten drinken, maar er valt niemand iets op dus besluit het zo te laten, 2-0 voor de eetstoornis vandaag…….

Author


Avatar