Your address will show here +12 34 56 78
Uncategorized

Deze blog wil ik graag beginnen met jullie te bedanken voor het lezen van mijn blogs en alle positieve reacties die ik hierop van jullie ontvang. Het stimuleert me enorm om er voorlopig nog even mee door te gaan. Voor mij werkt het therapeutisch om van me af te schrijven en ik hoop jullie meer inzicht te geven in mijn gevecht tegen deze tegen verschrikkelijk hardnekkige ziekte.

Masker

“are you really okay?”

I am acting like I am okay. Please don’t interupt my performance.

De eerste tijd in de kliniek had ik vaak een masker op en ook de laatste periode thuis. Als ik er nu aan terugdenk misschien al jaren, weet ik zelfs niet eens meer wanneer ik hem niet op had. Ik heb mezelf zo aangeleerd altijd door te gaan en altijd te zeggen dat het goed met me ging, dat ik zelf ook niet meer het onderscheid kon maken tussen wanneer ik wel en wanneer ik niet een masker op had.

Wie ben ik eigenlijk zelf zonder masker? Ik raak al in paniek bij de gedachten. Nu begint het me te dagen dat het masker de eetstoornis is geworden en dat ik hier zo ver in ben doorgeslagen dat het een groot deel van mijn identiteit is geworden. Wie ben ik zonder het masker, zonder de eetstoornis, geen idee???? Daarom kan ik me ook maar moeilijk bedenken hoe het is om te leven zonder. Alles heb ik onder controle, het idee alleen al dit te moeten gaan loslaten zorg voor paniek, blinde paniek! Op zoek naar een nieuwe identiteit, zonder masker, zonder eetstoornis. Het klinkt zo eenvoudig, maar ik kan jullie vertellen dat het zo hardnekkig en zo eigen is geworden dat ik er maar moeilijk in kan geloven dat ik zonder zou kunnen leven. Heel soms lukt het me even om mijn masker af te zetten, maar zodra het moeilijk wordt of te dichtbij komt zet ik hem snel weer op en wapen ik me tegen deze momenten. Het is zo eigen geworden dat ik er echt bewust bij stil moet staan dat ik dit mezelf heb aangeleerd.

De eerste dagen in de kliniek zijn zwaar en moeilijk. Na het ontbijt bel ik vaak even met Jasper, om mijn paniek en moeilijke momenten met hem te bespreken. Het is fijn om dit met hem te kunnen delen, maar het blijft ook erg moeilijk om me hierin kwetsbaar richting hem op te stellen. Wil hem niet extra belasten en ongerust maken. Hij maakt zich al zoveel zorgen, en het niet moeilijker maken dan nodig.

In de middag hebben weekend bespreking. Het zal mijn eerste weekend in de kliniek zijn en dan blijf je het hele weekend intern. Op de groep zijn er al een heel aantal mensen die hun weekenden hebben opgebouwd en met verlof mogen. Ik zie er enorm tegen op, de lege momenten met heel veel vrije tijd, die ik niet goed weet in te vullen. Tijdens de voorbespreking spreken we af dat ik een planning ga maken, zodat ik meer overzicht krijg in wat ik zou kunnen gaan doen en dat de leegte me minder overvalt.

Het eerste weekend intern, gelukkig heb ik aardig geslapen. Ik was wel vroeg wakker en moet dan wachten op de controles van mijn bloeddruk, rustpols en temperatuur. Na deze controles, ga ik door naar het wegen. De eerste week moet ik elke ochtend deze controles doorlopen en ook elke ochtend wegen. Doordat het 1 ons minder is dan de vorige weging krijg ik gelijk een ophoging van mijn voedingslijst. Jeetje wat blijft dit dubbel voelen. Natuurlijk ga ik niet ontkennen dat ik vooral in dit stadium liever afval dan aankom, alleen de consequentie dat er gelijk een ophoging van mijn voedingslijst aan vast zit is verschrikkelijk. Het voelt als falen en dat maakt me verdrietig. Al die moeilijke eetmomenten die ik ben aangegaan en dan toch afgevallen, maar ook de stem die dan begint te praten dat het zo fijn is dat ik ben afgevallen.  Ik durf dit ook moeilijk te delen met Jasper, wil hem niet nog ongeruster maken en wil hem niet vertellen dat ik ook hier afval. Voor je omgeving blijft het getal op de weegschaal toch een meetmoment om ook te zien of het beter met je gaat. Begrijpelijk, maar ook zo frustrerend om dan het slechte nieuws te moeten brengen, terwijl er in je hooft een stemmetje een feestje staat te vieren en blij is met deze overwinning.

Het wegen en de ophoging zitten me hoog en tijdens het ontbijt raak ik in paniek en merk ik dat mijn lijf het dan van me overneemt. Ik word kortademig en kan niet meer helder denken. Gelukkig begint het te wennen dat de paniek ook weer verdwijnt en je juist dan moet doorpakken, iets dat ik thuis al heel lang niet meer deed. Bij de eerste tekenen van paniek, ging ik het juist uit de weg en op het laatste moment zorgde ik dat ik niet meer in situaties kwam waar ik paniek van kon krijgen.

Waar komt toch die paniek vandaan? Waar ben ik zo ongelooflijk bang voor? Er zit een gevoel van angst in me, waar mijn lijf acuut op reageert en deze angst is zo groot dat ik er het liefst met een hele grote boog omheen ga.

Is het dan nu echt tijd om deze angst onder ogen te gaan zien? Iets in me zegt van wel, maar er is ook nog een heel groot deel dat niet durft, helaas.

0