Your address will show here +12 34 56 78
Uncategorized

“Eten is een middel om aan te sterken, steun is het medicijn om beter te worden”.

Als er iets is dat ik de afgelopen periode heb geleerd, is dat steun het allerbelangrijkste is tijdens je herstel. Natuurlijk moest ik ook mijn voedingspatroon aanpassen, maar dit is een middel. Het aansterken is een onderdeel om beter te worden. Door het ondergewicht vlakken je emoties af en fysiek wordt je zwak en breng je jezelf schade toe. In de kliniek ga je weer eten en leer je om ‘nergens meer bang voor zijn’, uitdagingen aan te gaan en letterlijk te verdragen.

Op mijn nieuwe voedingslijst stond een tussendoortje volgens schema. Dan bepaald de verpleging wat er gaat komen. Deze onduidelijkheid, maakt me enorm gespannen en zenuwachtig. Je hebt geen idee wat er gaat komen, maar je weet hoe dan ook dat je het zult moeten opeten. De verpleegkundige komt binnen met jan hagel koekjes waar we er 3 van moeten eten. Alleen begint niemand over de koekjes, dus ik dacht zolang niemand iets opvalt en erover begint, laat ik het mooi zitten. Ook moet ik een appel eten, die heb ik netjes geschild en samen met een kopje thee eet ik deze op.  

Vandaag komt mijn broer me ophalen en ga ik mee naar zijn huis om daar samen met mijn schoonzus en neefje even lekker bij te kletsen en thee te drinken. Fijn om ze te zien en ook om hier even weg te zijn. Het gaat oké, maar om hier de hele dag te moeten blijven lijkt me niks, vooral nu het zo stil is vanwege het weekend. Bij terugkomst laat ik mijn broer even de kliniek en mijn kamer zien, gek idee om hier samen rond te lopen. Er blijven nog steeds zoveel momenten dat ik me niet besef wat er allemaal gebeurd is en dat het lijkt het alsof ik in een “droom” leef.

De meiden van unit 3 staan klaar om te wandelen en ik besluit om een kwartiertje met ze mee te lopen. Zodra we buiten zijn, geven ze aan dat ze naar de supermarkt willen, ik weet dat dit niet volgens de afspraak is en voel ik me hier helemaal niet goed bij. Nu sta ik voor een dilemma, meegaan naar de supermarkt, dit terwijl ik weet dat dit niet mag, of terug naar binnen, maar wat ga ik dan zeggen of alleen een rondje lopen, iets dat ook niet mag, want ik ben fysiek nog te zwak om zelf te gaan lopen. Help!!! Wat moet ik doen? Ik voel me nu net een puber en heb geen idee waar ik verstandig aan doe. Ik besluit alleen te lopen en neem het risico. Zodra ik terugloop besef ik me dat we nu natuurlijk niet te gelijk binnen zullen komen. Lekker dan, heb ik dat. Mijn shirtje hangt nog uit mijn raam, dus besluit deze te gaan halen en tegen de verpleging te zeggen dat hij uit het raam is gevallen en dat ik hem even moest pakken, daarom ben ik later en moest ik een andere route nemen. Het is de verpleging idd opgevallen, maar mijn verhaal werkt. Voel me op deze momenten net een puber, wat gênant!

Vanavond krijgen we eten van de catering en eten we met alle units bij elkaar omdat het weekend is. Er staat broccoli, rösti, varkenshaas met spek en saus op het menu. De cateringmaaltijden zijn niet altijd even lekker. De groente vind ik wel te doen, maar de rösti en het vlees is heel veel en ook nog eens heel erg droog.

De verpleging geeft aan dat ik te weinig saus heb opgeschept en hiervan raak ik gelijk van slag. Ik vind dit al te veel, laat staan dat er nog bij moet! Zelf raak ik teveel van slag en vraag of de verpleging wil bij scheppen. Ik besluit uiteindelijk de saus over al mijn eten te verdelen, dan valt het minder op en voelt het beter.

Mijn moeder wilde vanavond langskomen, maar ik heb niet zo’n goede dag en vraag of ze een andere keer wil komen. Vandaag is niet zo’n succes, hopen dat het morgen weer beter zal zijn.  Als ik naar bed ga voelen mijn voeten opgezwollen en er blijkt vocht in te zitten. Dit heeft te maken met het refeeding voedingsschema en ik krijg het advies om met een kussen onder mijn voeten te slapen. De nacht gaat gelukkig goed en ik slaap goed door, dit komt vooral omdat ik weet dat er morgen wel controle zal zijn, maar geen weegmoment!

Het ontbijt gaat goed, maar met het tussendoortje gaat het mis. Het tussendoortje is een boterham met beleg naar keuze. Ik kies niet op gevoel maar met mijn hoofd. Het gezondste is het beste en dat is automatisch ook het lekkerste. Dus geen idee, de beste, gezondste keuze dan maar. Als ik dit toelaat, laat ik ook de eetstoornis toe, maar ik weet inmiddels niet meer beter. Ik vind iets lekker als het voor mij gezond is en niet lekker als het ongezond is. In mijn hoofd gaat die knop steeds aan en uit. En dit zet ik niet zomaar terug. Een no-go is en blijft een no-go, nu, straks en altijd. De paniek loopt gelijk weer op. Uiteindelijk ga ik weer voor veilig en “spring uit de band” met sandwichspread.

0